Konwencjonalne panele z krzemu krystalicznego umieszczają metalowe linie siatki na przedniej powierzchni ogniwa w celu gromadzenia prądu. Siatka ta blokuje część docierającego światła słonecznego, a każda szyna zbiorcza lub palec wydrukowany na szklanej stronie reprezentuje utracone fotony, które nigdy nie docierają do krzemu. HPBC 2.0, czyli technologia pasywowanego kontaktu zwrotnego z heterozłączem, przesuwa całą strukturę elektrody na tył ogniwa. Powierzchnia przednia staje się ciągłą, nieprzerwaną płaszczyzną pochłaniającą światło, podczas gdy styki dodatnie i ujemne ułożone są na tylnej części w formie naprzemiennego wzoru.
Nie jest to zmiana kosmetyczna. Usunięcie metalizacji przedniej strony eliminuje straty spowodowane cieniowaniem, które zazwyczaj stanowią mierzalną część teoretycznej mocy wyjściowej panelu. W połączeniu z bazą krzemową typu N, która zapewnia dłuższą żywotność nośników mniejszościowych i mniejszą wrażliwość na typowe zanieczyszczenia niż płytki typu P, efektem jest architektura ogniw, która zaczyna się od pułapu o wyższej wydajności, zanim w ogóle rozpocznie się jakiekolwiek dalsze prace inżynieryjne. Dla instalatorów i właścicieli aktywów praktycznym rezultatem jest moduł, który wytwarza więcej energii na metr kwadratowy powierzchni dachowej bez konieczności stosowania większych układów, co przekłada się bezpośrednio na wyższe przychody w całym okresie eksploatacji przy tej samej powierzchni fizycznej.
